Diversiteit en solidariteit, ook in de vrije tijd?

item_left

foto (c) DIEGEM

item_right

Diversiteit en solidariteit, ook in de vrije tijd?

kris

Knaagt de toenemende diversiteit in de samenleving aan solidariteit tussen mensen en zo aan het fundament van de welvaartstaat? Vier jaar lang bogen sociologen, pedagogen, sociaal-geografen en politicologen zich in het onderzoeksproject DieGem over die vraag. Antwoorden zochten ze in concrete praktijken. Hoe werken en wonen mensen in diversiteit? Hoe vullen ze hun vrije tijd in en wat betekent het voor een school dat kinderen wel een klas maar geen nationaliteit delen? De resultaten van dit onderzoek vind je terug op www.solidariteitdiversiteit.be.

Vijf weken lang brengt MO* magazine verslag uit over de praktijken uit het onderzoek. Na eerdere artikels over wonen, werken en onderwijs verscheen onlangs een vierde artikel in de reeks over vrije tijd. Journaliste Tine Hens sprak met Brusselse chirogroepen en met de City Pirates uit Antwerpen over hoe zij diversiteit een plaats geven in hun werking.

foto (c) DIEGEM

Daarin blijken 'culturele verschillen' alvast geen onoverkomelijk struikelblok: "Al is het opvallend dat discussies die in de brede samenleving voor polarisatie en verbale Tomahowk-raketten zorgen, binnen chirogroepen als de Brusselse Jijippekes van Molenbeek of Sint-Anneke van Koekelberg op praktische en grensverleggende manier worden opgelost. Op kamp is er halalvlees, de datum van het zomerkamp wordt afgetoetst met de islamitische kalender en als het kamp tijdens de Ramadan valt, dan hamert men een gebedstentje in de grond. Het verschil verdwijnt in pragmatiek en overleg." 

Het is veeleer de armoede en de economische ongelijkheid die de participatie belemmert: "Een bijkomende en fundamentele uitdaging vormen de socio-economische verschillen. Zo stapten ze bij Jijippeke af van het verplichte uniform omdat het te duur was voor veel ouders om aan te kopen, maar armoede reikt verder dan het materiële. Ouders hebben vaak niet de tijd of de ruimte om zich ook nog eens actief bezig te houden met de hobby’s van hun kinderen."

Ook racisme en discriminatie strooien roet in het eten, zeker binnen de sport. Het blijft vooral onderhuids dat wel, want officieel is er geen wolkje aan de lucht: "Het racisme op het voetbalveld is een realiteit die moeilijk te ontkennen valt. Ook al doen er zich volgens de statistieken van de voetbalbond nauwelijks incidenten voor. Tegen ongewenst gedrag van de eigen spelers treedt City Pirates rigoureus op. ... Die rigiditeit mist de club in het bredere veld. Klachten die ze indiende over racisme werden tot nu altijd geklasseerd bij gebrek aan bewijzen. Nu leert de club haar trainer en leden vooral om er niet op in te gaan. Al horen ze het natuurlijk wel. ‘De makakkenploeg is daar’, klinkt het dan. Nergens wordt het met zo veel woorden gezegd, maar het is duidelijk dat sommigen bij de witte clubs minder gewenst zijn. Vrije tijd is vaak niet zo vrijblijvend als het lijkt. "

Lees het volledige artikel en de hele reeks op www.mo.be.