Straf werk: Sihame Haddioui

item_left

item_right

Straf werk: Sihame Haddioui

an

Sihame Haddioui is een selfmade actrice uit Molenbeek, momenteel in residentie bij Citylab Pianofabriek. Op 2 maart 2017 was ze te zien in de Beursschouwburg tijdens ‘Nuff Said’. Zaterdag 9 september 2017 stond ze op de planken van GC De Kriekelaar met de voorstelling ‘Lone Wolves’, een toonmoment van Transfo Collect. Op 20 en 21 oktober 2017 speelt haar onewomanshow ‘Stigmate’. Tijd voor een interview!


(c) Amin Bendriss

Dēmos: Welk parcours heb je als actrice afgelegd?

Sihame: “Ik ben begonnen als stand-up comedian in Brussel. Samen met 'Abdel en vrai' en enkele anderen vormde ik een klein gezelschap. We waren niet professioneel bezig, maar speelden toch wel minstens één keer maand op verschillende plekken in Brussel. Het Gemeenschapscentrum Maritiem heeft ons lange tijd ondersteund, maar we speelden ook twee keer in BOZAR en in het Koninklijk Circus. Het voelde een beetje als de ‘big dream’.

Daarna heb ik me bij Ras El Hanout gevoegd, een theatergroep van jonge moslims in Brussel. Zij zochten naar aanleiding van de jaarlijkse actieweek van MRAX (Mouvement contre le racisme, l’antisémitisme et la xenofobie, nvdr) acteurs voor de voorstelling ‘381 jours’. Dit was een minder komisch stuk. Het gaf me de kans om te spelen in een semi-professioneel kader. Ik maakte in die periode ook mijn eigen voorstelling ‘L’amour est dans le blé’ over hoe ouderschap een relatie verandert en over de rol van de vader. Dit speelden we vier keer in het Huis van Culturen en Sociale Samenhang in Molenbeek.

Omdat ik het te druk kreeg, ben ik gestopt met spelen bij Ras El Hanout. Het moment dat ik als toeschouwer zelf ging kijken naar de voorstelling ‘381 jours’ heeft iets in mij veranderd. Ik keek ernaar en werd sterk overvallen door het gevoel dat ik dit niet meer wilde doen. Ik besefte op dat moment heel erg dat ik een hoger niveau wilde bereiken en dat ik hard zou moeten werken om dat niveau te bereiken voor ik opnieuw op scène zou staan. Ik had ook het gevoel dat wat er daar gebeurde geen cultuur was, maar sociaal-cultureel werk. En ik vroeg me af waarom mensen met een migratieachtergrond altijd moeten spelen in een sociaal kader en niet gewoon als kunstenaar serieus genomen kunnen worden. Ik dacht ook dat ik niets meer te vertellen had. Ik had het al gehad over migratie en integratie en ik wilde over iets anders praten. Na die dag heb ik ongeveer anderhalf jaar niet meer op scène gestaan.

Twee jaar geleden ben ik dan gestart met een universitaire opleiding Politieke Wetenschappen. Dat had ik nodig om een breder kader te krijgen en me te voeden. De politieke filosofie is een universum dat me echt interesseert. Die switch heeft me geholpen.”

Dēmos: Je hebt intussen je drive als actrice en theatermaakster duidelijk teruggevonden. Momenteel werk je aan de onewomanshow ‘Stigmate’, die in oktober in première gaat. Waar gaat die over?

Sihame: “Het schrijven van Stigmate is een lang proces geweest dat helemaal verweven is met mijn engagement en interesses buiten het theater. Ik ben intussen ook actief bij de partij Ecolo. Mijn voorstelling, mijn studies en mijn politiek enagement vormen een soort van driehoek die elkaar voortdurend voeden en beïnvloeden. De voorstelling ‘Stigmate’ is gebaseerd op die driehoeksverhouding.

Stigmate gaat over de kleine, gesloten gemeenschap Neo waar ongeveer 1000 mensen leven. Rond Neo bestaat een wereld, die op de onze lijkt, en die zich bezighoudt met het onderhoud en de observatie van Neo via allerlei camera’s. De kleine gemeenschap is een soort testcase voor de ideale democratische samenleving, waar bijvoorbeeld geen politie is en die zelfvoorzienend is. De testcase is opgericht na de Derde Wereldoorlog en wil mensen een utopische samenleving voorspiegelen. Op een bepaald moment begint een personage in Neo zich dingen te herinneren van vroeger en raakt het systeem van de testcase uit balans. De voorstelling roept allerlei vragen op. Wat doen mensen als ze hun verleden vergeten zijn? Maken ze dezelfde fouten als hun voorgangers? Wat zijn goede bestuurlijke keuzes en hoe ver ga je daarin? Wat kan je corrigeren en wat niet? Is de geschiedenis gedoemd om zich eindeloos te herhalen? Welke rol speelt het geheugen daarbij?”

Dēmos: Wat is voor jou het grote verschil tussen deze productie en de vorige?

Sihame: “De vorige producties die ik zelf maakte, creëerde ik volledig in eigen beheer. De repetities waren onbetaald en alle risico’s waren voor ons als spelers. Met het geld van de ticketinkomsten moest ik uit de kosten zien te komen. Voor ‘Stigmate’ heb ik financiële ondersteuning gekregen via Citylab Pianofabriek vanuit de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Daardoor is er een maand betaalde repetitieperiode voorzien en heb ik met het Huis van Culturen Molenbeek een co-productie kunnen afsluiten. Citylab Pianofabriek ondersteunt me productioneel en ontlast me van de belangrijkste administratieve zaken, zoals vergoedingen en contracten. Zij zorgen ook dat er mensen komen kijken tijdens het repetitieproces om me feedback te geven en dat er programmatoren worden uitgenodigd tijdens de voorstelling zelf.”

Dēmos: Je bent autodicact. Overweeg je om nog een professionele kunstopleiding te gaan volgen?

Sihame: “Eerlijk gezegd weet ik nog niet goed wat mijn volgende stap is. Ik focus me nu vooral op ‘Stigmate’. Ik zit nu in mijn laatste jaar aan de universiteit en ik heb ook de ambitie om volgend jaar op te komen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Maar ik denk niet dat ik nog een kunstenopleiding ga volgen. Ik had in het verleden een niet zo fijne ervaring met een dramadocent die me coachte bij een voorstelling. Ook persoonlijke remmingen hebben me verhinderd om mijn kansen te wagen in een acteeropleiding. Mijn ouders raadden het me af en ook het feit dat ik lang een hoofddoek heb gedragen speelt daar een rol in. Maar eigenlijk houd ik er wel van om een beetje een outsider te zijn en te blijven. Een opleiding kan je wel veel kansen bieden op vlak van netwerking, maar ik denk dat het toch vooral ook de praktijk is die me de nodige ervaring geeft.”

Dēmos: Welke tip zou je geven aan andere autodidacte kunstenaars?

Sihame: “Doe het niet alleen. Zoek naar manieren om je netwerk te verbreden en feedback te krijgen van heel verschillende mensen. Initiatieven zoals Citylab Pianofabriek en Transfo Collect helpen mij enorm om in contact te komen met de juiste mensen. Ze vormen een brug tussen de culturele instellingen en meer informele netwerken. Bovendien is Pianofabriek een heel toegankelijke plek, die heel veel kansen op ontmoeting biedt. Die plekken heb je nodig om als outsider je plek te vinden.”

 

Dit interview is een deel van de reeks 'Straf werk' waarin Dēmos de spots zet op kunstenaars die straf bezig zijn maar nog te weinig belicht worden in het professionele kunstenveld.

Tekst: An Van den Bergh

Stigmate van Sihame Haddioui gaat in première op vrijdag 20 en zaterdag 21 oktober 2017 in het Huis van Culturen en Sociale Samenhang in Molenbeek. De voorstelling is een coproductie van Citylab Pianofabriek, het Huis voor Culturen en Sociale Samenhang Molenbeek en VGC CIRCUIT. Meer informatie vind je hier.

Citylab Pianofabriek is al 3 jaar een creatieve broedplaats voor nieuw-stedelijke narratieven waarin kunst, engagement, politiek en cultuur versmelten. Vanuit een grootstedelijke focus ondersteunt het jonge makers met interculturele roots en slaat daarbij een brug tussen formele en informele artistieke circuits. Citylab Pianofabriek werd in mei 2017 bekroond met een nominatie voor de Brusselse Mixity Awards, een prijs die organisaties bekroont voor hun werk op het vlak van diversiteit en interculturalisering van de samenleving. Meer info vind je hier.

Transfo Collect is een project dat Brusselse jongeren tussen 16 en 26 jaar vanuit verschillende subculturen met verschillende levensstijlen samenbrengt, die vanuit hun culturele of sociale achtergrond minder gemakkelijk in aanraking komen met kunst, kunstonderwijs of hoger onderwijs in het algemeen, maar die zich artistiek willen ontwikkelen. In het creatieve proces staan de eigenheid van elke deelnemer, de culturele mix en de zoektocht naar bredere en nieuwe uitdrukkingsvormen centraal. Dit project van GC De Kiekelaar en het RITCS wordt ondersteund door de VGC, het CultuurCentrum Brussel en de Vlaamse Overheid. Meer info vind je hier.