Momenten #11

De participatie van kansengroepen aan cultuur, jeugd en sport stond nog nooit zo hoog op de agenda. Overheden onderschrijven dat het draagvlak voor cultuur, jeugdwerk en sport recht evenredig is met de toegankelijkheid ervan. De aangehouden beleidsfocus op participatie heeft heel wat organisaties aan het denken gezet. Steeds vaker pakken we participatiedrempels aan met gerichte maatregelen en acties.

Deze evoluties zijn bewonderenswaardig en wijzen op een hoge mate van betrokkenheid bij mensen die zich in een maatschappelijk kwetsbare situatie bevinden. Dit lijkt hoopgevend, maar alle inspanningen en retoriek ten spijt merken we dat er ten gronde weinig verandert: niet enkel verzandt het participatiebeleid nog te vaak in een doelgroepenbeleid, maar ook – en vooral – gaat de maatschappelijke situatie van de mensen waarop het beleid zich richt erop achteruit. We vinden dat we niet te snel vrede mogen nemen met een pleister op een houten been. 

We menen enkele tendensen te kunnen onderscheiden die bijdragen aan de beperkte slagkracht van het werken voor en met kansengroepen. In dit nummer diepen we ze uit. De centrale vraag is of we, gezien deze realiteit, nog kunnen geloven in een meer politieke doorwerking van participatie van kansengroepen aan cultuur, jeugd en sport. Indien we meenden van niet, dan hadden we dit nummer niet gemaakt. We doen er ook geen kwaad mee om het discours waarin we opereren op tijd en stond eens wat te ‘veronzekeren’. Tenslotte is het goed vissen in troebel water.

Moment 11 cover